ตอนที่ 28 อย่ากลัว
"ซ่อนตัว?"
"อืมใช่ ซ่อนตัวในนี้ ที่นี่กว้างมากนะ" เด็กชายออกแรงขยับกองเสื้อผ้าที่บดบังร่างกายของเขาออก เผยให้เห็นผิวหนังที่เต็มไปด้วยผื่นแดง "ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่ทำร้ายคุณ มีอีกหลายคนที่ซ่อนตัวอยู่ในนี้เหมือนกัน"
จากที่ไหนสักแห่งด้านหลังเด็กชาย เสียงแปลกๆแผ่วเบาดังขึ้น ชวนให้นึกถึงคำวิงวอนขอความช่วยเหลือ จูเหมียวเซียวเริ่มถูกหลอกหลอนด้วยความคิดที่ว่าถ้าเธอเปิดประตูเสื้อผ้าอีกบาน เธอจะเห็นเพื่อนรวมงานของเธอถูกพับเก็บเหมือนเสื้อผ้าอยู่ข้างใน
"พ่อกับแม่ของผมกําลังมา พวกเขากำลังอารมณ์ไม่ดี คุณรีบเข้ามาดีกว่านะ" เด็กชายพูดออกมาเบาๆ ราวกับว่าเขากลัวจะถูกได้ยิน "ถ้าพ่อแม่ของผมพบคุณ คุณจะถูกสับเป็นชิ้นๆ”
ยากที่จะจินตนาการได้ว่าเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งจะพูดอะไรแบบนั้นออกมา จูเหมียวเซียวกําขวานในมือให้เแน่นยิ่งขึ้น ตอนนี้ขวานเป็นสิ่งเดียวที่ทําให้เธอรู้สึกปลอดภัย
"พ่อแม่ของผมเป็นคนใจร้าย เขาจะทำร้ายคุณด้วยวีธีที่เลวร้ายที่สุด" เด็กชายโบกมือไปมาแสดงท่าทางกับจูเหมียวเซียว "พวกเขาสูงสามเมตร พ่อของผมแข็งแรงมากและแม่ชอบใช้ของมีคม พวกเขาเกลียดกัน แต่ร่างกายพวกเขากลับถูกติดเข้าด้วยกัน"
ภายใต้คําอธิบายของเด็กชาย จูเหมียวเซียวอดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงสัตว์ประหลาดได้
ชายสูงใหญ่กล้ามโตและผู้หญิงถืออาวุธมีคมกวัดแกว่งไปมา ร่างกายของทั้งคู่พันพันกันอย่างพิสดาร เดินเตร่ไปตามทางเดิน ออกไล่ล่าพวกเธอ
ความคิดที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆสะท้อนทางเดิน
"เงียบ! พวกเขามาแล้ว!"
เด็กชายรีบเอามือปิดปาก ส่วนจูเหมียวเซียวประหม่ามากจนเธอไม่กล้าหายใจแรง
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาพร้อมเสียงโต้เถียง
"นังบ้า! ฉันจะบีบคอแก!"
"ฉันเนี่ยนะผิด? แกต่างหากที่มันไร้ประโยชน์! โชคดีแค่ไหนแล้วที่ลูกชายของเราไม่เหมือนคนอย่างแก!"
"@#$*** อีบ้าฉันจะฆ่าแก!"
คำหยาบคายทุกประเภทหลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ จูเหมียวเซียวได้ยินยังรู้สึกไม่สบายใจ นับภาษาอะไรกับเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง ที่ต้องได้ยินคำพวกนี้อยู่เป็นประจำ
"เกร็ก" เสียงรองเท้าเหยียบเศษกระจก
"ครืด.." เสียงเล็บข่วนลากตามพนัง
เสียงทั้งหมดใกล้เข้ามา และหายไปเมื่อถึงประตูห้องที่จูเหมียวเซียวซ่อนตัวอยู่
ฝ่ามือของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ หัวใจของเธอเต้นแรงและเร็ว เธอรู้สึกถึงสัตว์ประหลาดที่อยู่ด้านนอกประตู
จูเหมียวเซียวเงยหน้าขึ้น หน้าต่างเหนือกรอบประตูถูกบังคับให้แง้มเปิดออกโดยบางสิ่ง เส้นผมตกลงมาจากหน้าต่าง เลื้อยเข้ามาช้าๆ ใบหน้าของจูเหมียวเซียวซีดลง เธอแทบจะยืนไว้ไม่ไหว
จู่ๆเสียงล็อคถูกเปิดดังก้องไปตามทางเดิน ผมสีดําค่อยๆถอยร่น สัตว์ประหลาดกําลังจะจากไป
จูเหมียวเซียวไม่กล้าเปิดประตูออกไปดู เธอวางขวานลงอย่างระมัดระวัง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา วางมือถือไว้หน้าต่างเหนือกรอบประตูและเปิดกล้อง เธอยืนเขย่งปลายเท้าเหลือบมองผ่านหน้าจอโทรศัพท์ เพียงแวบเดียวเท่านั้น หัวใจของเธอก็เต้นแรงด้วยความกลัวในภาพที่เห็น
ภาพบนหน้าจอไม่ชัดเจนนัก แต่จะเห็นได้อย่างคลุมเครือว่ามีชายพิการสูงสามเมตรยืนพิงผนังข้างประตูห้องตรงข้าม แขนของเขาใหญ่หนากว่าคนธรรมดาหลายเท่า และมีผู้หญิงคนหนึ่งโอบรอบร่างกายเอาไว้ ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างแปลกประหลาดสร้างตัวตนที่แปลกประหลาดและมหึมา ดวงตาทั้งสี่จ้องมองไปที่ล็อคประตูที่ส่งเสียงออกมา แววตาที่มองตรงไปทั้งดุร้ายและน่ากลัวราวกับว่าพวกเขาพร้อมที่จะฆ่าทุกสิ่งที่เห็น!
"สัตว์ประหลาด!" จูเหมียวเซียวพึมพําด้วยความสยดสยอง สัตว์ประหลาดตัวนั้นคล้ายกับสิ่งที่เธอจินตนาการไว้ ในความเป็นจริงมันรู้สึกเหมือนสัตว์ประหลาดได้เดินออกมาจากจินตนาการของเธอเองเสียมากกว่า
จูเหมียวเซียวกัดริมฝีปากอย่างแรง เพื่อไม่ให้ตัวเองส่งเสียงออกมา เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าผากของเธอ ก่อนที่เธอจะเข้าร่วมศูนย์เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องเจอสัตว์ประหลาด แต่เธอไม่คาดคิดว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้!
เส้นเลือดผุดขึ้นที่คอของเธอ กล้ามเนื้อคอของเธอตึงเครียด เธอไม่กล้าขยับตัว
ความเงียบปกคลุมทางเดินภายในอาคาร เป็นเช่นนี้อยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องตรงข้ามอาจคิดว่าสัตว์ประหลาดออกไปแล้วและต้องการตรวจสอบสถานการณ์
ลูกบิดประตูหมุนช้าๆ ประตูเก่าเปิดช่องว่างออกเล็กน้อย ผู้คนที่อยู่ข้างในไม่รู้ว่าสัตว์ประหลาดกําลังรอซุ่มโจมตีพวกเขา หัวใจของจูเหมียวเซียวจุกขึ้นมาที่ลําคอของเธอ
"ดูเหมือนปลอดภัยแล้ว"
เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากภายในห้อง เป็นเสียงของเจ้าหน้าที่มือใหม่อีกคน
แผงประตูถูกผลักเปิดออกให้กว้างขึ้นอย่างช้าๆ ใบหน้าของเพื่อนร่วมงานของเธอปรากฏขึ้น สัตว์ประหลาดที่รออยู่เริ่มเคลื่อนไหว ชายพิการกําหมัดแน่น ผู้หญิงถือมีด เงื่อมมีดไว้เหนือศีรษะของเพื่อนร่วมงานเธอ
ความแวววาวของมีดพุ่งเข้าใกล้ศรีษะของเพื่อนร่วมงาน ที่ไม่รู้ตัวถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา
"ระวัง!"
จูเหมียวเซียวไม่สามารถทนดูเฉยๆได้อีกต่อไป เธอผลักเปิดประตูในวินาทีสุดท้ายยกขวานขึ้นและเตือนด้วยเสียงอันดัง "ผีอยู่ที่ประตู!"
พวกมันหันหน้ากลับมาพร้อมกัน ขาของเธอสั่นด้วยความหวาดกลัว เธอไม่กล้าขัดขืน ความกลัวทําให้เธอเริ่มวิ่งหนีโดยสัญชาตญาณ
นักสืบที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องตรงข้ามก็มีปฏิกิริยาเช่นกัน อย่างไรก็ตามมันสายเกินไป มันพังประตูเข้าไป มันเดินแกว่งตัวไปมาอย่างไม่มั่นคงเหมือนคนมึนเมา ตลอดทั้งชีวิตของเด็กชายนี่เป็นวิธีที่ชายคนนั้นกลับบ้านในทุกวัน นิสัยของเขายังคงเหมือนเดิมแม้จะกลายเป็นผีไปแล้ว
"ผมจะถ่วงเวลาไว้! รีบออกไป!" เสียงคนขับดังก้องขึ้น ตามด้วยเสียงกระจกแตกเหมือนของหนักตกสู่พื้น นักสืบกล้ามโตดูเหมือนจะถูกโยนออกไปจากทางหน้าต่าง ในขณะที่เขาเบี่ยงเบนความสนใจของสัตว์ประหลาด ไป๋เฉียวและคนอื่นๆก็วิ่งออกมา
"กระจายตัว! ค้นหาเบาะแส! วิธีออกจากเหตุการณ์ผิดปกติต้องอยู่ที่ไหนสักที่!" ไป๋เฉียวต้องการให้ทุกคนสงบสติอารมณ์ แต่เจ้าหน้าที่มือใหม่ที่ถูกความกลัวครอบงำไม่ได้ใส่ใจเธอเลย การฝึกของพวกเขาถูกลืมไปนานแล้ว ทุกคนต่างหาทางหนี
"อย่าออกจากสถานที่เกิดเหตุ! การเข้าไปในหมอกนอกสถานที่จะทําให้คุณสูญเสียตัวเอง! ไม่มีวันกลับมาได้อีก!"
การเตือนความจําไป๋เฉียวนั้นไร้ประโยชน์ ทุกคนถูกความกลัวครอบงํา สติและเหตุผลหายไป ใจจดจ่ออยู่กับการหนีจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่านั้น
โถงทางเดินของอาคารสะท้อนด้วยเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ทุกคนต่างแย่งกันไปที่ทางออก ท่ามกลางความโกลาหลนี้เด็กที่ซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าก่อนหน้านี้สามารถหลุดออกมาผสมผสานกับทุกคนได้อย่างกลมกลืน
"กลับมา! อย่าปล่อยให้ความกลัวครอบงําคุณ!"
ไป๋เฉียวไล่ตามพวกเขาออกไป เสียงห้ามของเธอดังขึ้นขณะที่เธอวิ่งไปที่ด้านนอกของอาคาร ดูเหมือนว่าจูเหมียวเซียวเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในอาคาร
"เราควรจะทำอะไรต่อไป" เธอพึมพำออกมาเบาๆ
หน้าแรกของคู่มือ คือไม่ควรวิ่งไปรอบๆสุ่มสี่สุ่มห้า เมื่อหลงทางแล้วจะไม่มีวันหาทางกลับบ้านได้ อย่างไรก็ตามหากพวกเขาไม่วิ่งแล้วพวกเขาจะไปซ่อนตัวที่ไหน?
จูเหมียวเซียวมองไปที่ห้องตรงข้ามด้วยความสิ้นหวัง สัตว์ประหลาดยักษ์พลิกโต๊ะและตู้เสื้อผ้าเหมือนคนบ้าที่กดขี่ข่มเหง ทุกสิ่งภายในเงื้อมมือของมันจะถูกทำลายโดยไม่เลือกปฏิบัติ
ขณะที่เธอมองดูชายพิการก้าวผ่านแอ่งเลือดสด จู่ๆมันค่อยๆหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ สายตาของมันจับจ้องไปที่จูเหมียวเซียว
เส้นประสาททุกเส้นในร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความกลัวทันทีที่สัตว์ประหลาดสบตา ความรู้สึกหนาวเหน็บพัดผ่านเธอ เธอรู้สึกราวกับว่าเธอเป็นเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในอาคาร ความกลัวพุ่งกระจายออกมา
ในสายตาที่หวาดกลัวของเธอ ขนาดรูปร่างที่บิดเบี้ยวและน่าสยดสยองของมันดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นตามความกลัวของเธอ
การเผชิญหน้าครั้งนี้ทําให้จูเหมียวเซียวหวนคืนสู่ความทรงจําอันเลวร้ายในวัยเด็กอีกครั้ง รายล้อมไปด้วยไฟที่โหมกระหน่ำ เธอรู้สึกถึงควันและความร้อนที่กลืนกินเธอ เปลวไฟที่ร้อนแรงแผดเผาใบหน้า ผิวของเธอแห้งกร้านและแตก "ช่วยหนูด้วย มีใครอยู่ไหม......"
มือที่ดูอ่อนแรงแทบจะจับขวานไว้ไม่ไหว อย่างไรก็ตามจูเหมียวเซียวยังไม่ยอมแพ้ เธอชี้ขวานไปที่สัตว์ประหลาด
"ไม่เหลืออะไรที่ฉันทําได้อีกแล้ว"
ร่างมหึมาปรากฏขึ้นเหนือจูเหมียวเซียว รูปร่างพิลึกพิลั่นที่ครอบงํามุมมองทั้งหมดของเธอ ปลูกฝังความรู้สึกสิ้นหวังอย่างท่วมท้นในหัวใจของเธอ ขวานซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์ของความมุ่งมั่นและความแข็งแกร่งของเธอ แต่ตอนนี้รู้สึกหนักเหลือทนในมือของเธอ เมื่อด้ามจับของเธออ่อนแรงลงขวานกำลังหลุดมือ ทันใดนั้นเสียงฉับพลันและไม่ทันคาดคิดก็ทะลุบรรยากาศตึงเครียด
เสียงโซ่กระแทกกับโลหะก็ดังมาจากปลายทางเดิน
หัวของมันอยู่ตรงหน้าเธอ แต่เสียงที่คมชัดนั้นราวกับมีเวทมนตร์ชนิดพิเศษที่ปลุกเธอให้ตื่นขึ้น เธอหันไปหาเสียง
ในทางเดินเงาร่างที่ไม่คุ้นเคยกําลังเข้าใกล้เธออย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้สวมเครื่องแบบทั่วไปของศูนย์สืบสวน มือซ้ายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยโซ่สีเข้มและหนักหน่วง และดวงตาของเขาลุกเป็นไฟด้วยความมุ่งมั่นโดยปราศจากร่องรอยแห่งความกลัวใดๆ
ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว เขาใช้กําแพงที่เป็นที่งัดและพุ่งตัวเองไปที่สัตว์ประหลาดกระแทกมันไปด้านหลังอย่างแรง จับโซ่และรัดคอของมันด้วยมือทั้งสองข้าง
"อย่ากลัว!"
น้ําเสียงที่หนักแน่นและมั่นใจของชายหนุ่มทําให้จูเหมียวเซียวหวนคืนสู่ช่วงเวลาสําคัญในวัยเด็กของเธอในทันที เธอจําช่วงเวลาที่เธออายุหกขวบได้อย่างชัดเจนติดอยู่ในบ้านที่ปกคลุมไปด้วยเปลวไฟ นักผจญเพลิงได้บุกเข้ามาอย่างไม่กลัวเกรง พร้อมที่จะพุ่งเข้าไปในนรกที่ลุกโชติช่วงเพื่อช่วยเธอ
ในตอนนั้นนักผจญเพลิงพูดในสิ่งเดียวกัน เป็นเสียงที่ตัดผ่านความโกลาหลของไฟและความกลัว ให้ความหวังและการปกป้อง "อย่ากลัว!"